Wyruszam

Kiedy wyruszam w podróż, zapominam o miejscu, z którego przybyłam. Nie zabieram rozmów ani zdarzeń, przyzwyczajeń ani ulubionych przekąsek. Czuję się jak skoczek na szczycie niebotycznej trampoliny, który wie tylko tyle, że w dole znajduje się ocean na tyle głęboki, że może do niego wskoczyć.

Nabieram więc powietrza w płuca i czuję drżenie na całej skórze. tak działa podróżniczy eliksir. Czuję go w każdej komórce ciała.
Tak  Beata Pawlikowska opisuje swoje odczucia w książce 'Blondynka w Chinach'.

 
Ja też wyruszam już w tę moją podróż do Chin.
Nie, nie zapomnę skąd przybyłam,  ale 'reisefieber' już mnie ogarnęła.  Nabieram więc powietrza ...i jadę.
Jadę zobaczyć, co jest za tym chińskim murem.

Życzcie mi powodzenia.        
       

Ad rem

Do rzeczy.
Głównym celem tego  bloga  ma być opis wycieczki do Chin, a ta coraz bliżej - już we wrześniu. 
Formalności załatwione, koszty opłacone, wnioski wizowe złożone. 

Wątpliwości, które się pojawiają, są chowane głęboko do kąta.

A trasa podróży - oczywiście w samych Chinach, bo  przecież trzeba dolecieć - wygląda  tak:

                                            

Mapka ze strony internetowej Biura Podróży RT

Blondynka w Chinach

Nie, to nie ja. Nie jestem blondynką. Ale do Chin wybieram się.

To tytuł książki Beaty Pawlikowskiej.

Prezent od córki, oczywiście związany z wyjazdem, ale na pocieszenie w zmaganiach z przeciwnościami losu. Dziękuję.

Przeczytałam. Wciągnęło mnie. Wybrałam się w podróż do Chin nie wychodząc z domu. Po jej przeczytaniu jeszcze z większą niecierpliwością czekam na wyjazd.

Autorka podczas  tej wyprawy odkrywa, że wszystko, co mówi się o Chinach w Polsce to nieprawda. Ciągle  coś ją zdumiewa – chińska kuchnia, sposób parzenia herbaty, styl życia, codzienna rzeczywistość i chiński sposób myślenia. 

Przyznaję, że wiele rzeczy o których pisze i mnie zaskoczyło. Chociażby ta słynna 'polityka jednego dziecka', która zabraniała Chińczykom posiadania więcej niż jednego potomka. To podobno już przeszłość. Być może świat widziany oczami podróżniczki jest nieco podkoloryzowany, trudno to ocenić i na pewno krótka wycieczka tych wątpliwości nie rozwieje. Ale w książce są też informacje przydatne dla wycieczkowiczów, jak choćby rozdział o chińskich toaletach. I mnóstwo pięknych zdjęć.

Mam nadzieję, że po powrocie napiszę tak jak autorka: 

Tak! Chiny są po prostu niesamowite!

Państwo Środka

Współczesna nazwa Chin /o czym już pisałam/ pochodzi od dynastii Qin, która zapoczątkowała okres cesarstwa w Chinach  ok. 200 lat p.n.e.

Sami Chińczycy nazywają swój kraj Państwem Środka - Zhōng Guó.

Dlaczego właśnie tak?

Można znaleźć różne odpowiedzi, ale dominuje jedno przekonanie, że chodzi tu o środek świata.


Nazwa ta ma swój początek w czasach starożytnych, w okresie panowania dynastii Zhou, kiedy to Chiny podzielone były na szereg państewek, a władzę nad nimi sprawował król rezydujący w  'państwie środkowym'.
Z czasem nazwy tej zaczęto używać określając położenie Chin w stosunku do reszty świata. Chińczycy byli przekonani, że ziemia jest płaska a niebo kuliste i w środku  znajdują się właśnie Chiny.

http://blog.magnificatbaroque.com/2010/03/17/matteo-ricci-1552?1610/

Wyobrażenia Chińczyków o Chinach jako 'państwie środka' przedstawia mapa świata sporządzona ok. 1602 r. przez włoskiego misjonarza, jezuitę Matteo Ricci. 
Mapa ta wisiała w jego pekińskiej rezydencji i utwierdzała odwiedzających go chińskich dygnitarzy o uprzywilejowanym położeniu ich kraju.

Dzisiaj wiele państw walczy o uznanie, że  'prawdziwy' środek świata leży właśnie na ich terenie - w końcu ziemia jest okrągła.
Salvador Dali - wszak artyście wolno - umieścił środek świata na placu przed dworcem kolejowym Perpignam we Francji.
A niektórzy do tematu podchodzą egocentrycznie - centrum świata to ja.

W obecnych czasach - jakkolwiek możemy się spierać, gdzie ten geograficzny środek świata się znajduje - to dla Chin, które stają się jedną z czołowych gospodarek świata, ta nazwa nabiera nowego znaczenia.

Czym to się je

Można jeść rękami, posługiwać się nożem i widelcem, albo używać pałeczek. Tymi ostatnimi posługuje się ok. 30 % ludności świata. Wynaleźli je oczywiście Chińczycy ok. 5000 lat temu. A ich pierwowzorem były podobno ułamane gałązki, którymi ludzie w czasach starożytnych chwytali jedzenie, aby nie poparzyć sobie rąk.
Konstrukcja pałeczek jest stosunkowo prosta. Te rozpowszechnione w Chinach mają kształt prostokątny, z tępym końcem. Japońskie są zaokrąglone, stożkowe i są krótsze od chińskich.
To co decyduje o jakości pałeczek, to materiał z którego są wykonane. Można je wytwarzać z drewna bambusowego, cedrowego, sandałowego i innych, a także z takich materiałów kość słoniowa, srebro czy nawet złoto. Są przyozdabiane ornamentami czy literami azjatyckiego pisma. Te bogato zdobione już w zasadzie nie służą do jedzenia, są raczej artykułami rzemiosła artystycznego, pamiątkami.
Posługiwanie się pałeczkami pozwala nie tylko spożyć posiłek, ale  jest też korzystne dla zdrowia. Podobno w trakcie posługiwania się pałeczkami pracuje kilkadziesiąt stawów i  mięśni, co oddziałuje na ośrodki nerwowe w mózgu i stanowi dobre ćwiczenie dla kory mózgowej.
Używając pałeczek nie należy zapominać o etykiecie.
Zabawa pałeczkami przy stole jest dużym nietaktem, zresztą podobnie jak naszymi sztućcami. Pałeczki wbite w ryż znajdujący się w miseczce przypominają kadzidełka zapalane w czasie uroczystości pogrzebowych. Należy więc tego unikać. Nie należy też odwracać pałeczek grubszą strona do jedzenia. Gdy nie jemy należy położyć pałeczki na specjalnej podstawce - trzymanie ich cały czas w ręku czy gestykulowanie nimi jest oznaką braku kultury.
Pałeczki to też problem ekologiczny. Tradycyjne pałeczki są drewniane i jednorazowego użytku. Aby wyprodukować miliardy pałeczek, rocznie w Chinach wycina się  miliony drzew. Dlatego też działacze na rzecz ochrony środowiska zachęcają do korzystania z pałeczek metalowych lub plastikowych, które mogą być wykorzystywane wielokrotnie.

A jak się nimi posługiwać?

To chyba nie jest zbyt prosta sprawa, zwłaszcza dla Europejczyka.
Wymaga wprawy, cierpliwości i innego podejścia do spożywanych posiłków.

Więc, żeby jakoś przeżyć na tej wycieczce,  będę musiała chyba poćwiczyć.